Dei føretrekkjer stillheit framfor festar: 9 trekk hos menneske som elskar einsemd

Nokre menneske ladar opp når dei endeleg lukkar døra og er åleine

Psykologar understrekar i aukande grad at ønsket om å tilbringa tid åleine verken er merkeleg eller eit teikn på kjenslemessig kulde. For mange menneske er det ein medviten livsstil som kviler på heilt konkrete karaktertrekk, tenkjemåtar og reaksjonsmønster. Nettopp desse gjer at stillheit, ro og eige selskap ikkje berre vert noko ein toler — men direkte behageleg.

Einsemd og isolasjon er to heilt ulike verdenar

Det er viktig å skilja mellom to omgrep frå starten av: tvungen einsemd og medvite valt aleinetid. I det første tilfellet oppstår smerte, ei kjensle av avvising og eit sterkt behov for nærleik. I det andre opplever ein snarare lettelse og ei kjensle av mentalt handlerom.

Menneske som oppriktig held av å vera åleine, har som regel eit val: dei er i stand til å inngå i relasjonar, men trivst like godt i eige selskap. Dei fungerer i arbeidslivet, i familien og i parforholdet. Dei har rett og slett behov for meir kvile og pausar frå stimuli for å halda den psykiske balansen. Og nettopp ut av dette behovet oppstår ni tilbakevendande personlegdomstrekk.

Djup sjølvmedvit som fundament for indre stabilitet

Menneske som set pris på aleinetid, kjenner som regel eigne grenser, reaksjonar og behov svært godt. Dei stiller ofte spørsmål til seg sjølve: «Kvifor reagerte eg slik?» og «Kva treng eg eigentleg no?». Ein einsam spasertur, ei notatbok eller eit augneblink i stillheit er for dei naturlege verkty for å ordna eigne tankar.

Dette sjølvmedvitet speglar seg i meir gjennomtenkte avgjerder og ein lågare tilbøyelegheit til å gjera noko «fordi andre ventar det». Forskarar innan personlegdomspsykologi observerer at menneske med eit høgt nivå av introspeksjon handterer stressfulle situasjonar betre og har eit klårare bilete av eigne livsprioritetar.

Evna til sjølvrefleksjon oppstår ikkje frå den eine dagen til den neste. Ho krev jamleg tid tilbrakt utelukkande med seg sjølv — utan distraksjoner frå sosiale medium, fjernsyn eller konstante samtalar. Det er nettopp i desse stundene at ei ekte erkjenning av eigen personlegdom vert forma.

Kvifor høg følsemd for stimuli fører til preferanse for stillheit

Mange «elskarar av einsemd» fortel at folkemengder, støy og uavbrotne samtalar trøyttar dei raskare enn andre. Dette er eit typisk bilete hos høgt sensitive personar — hjernen bearbeider stimuli intenst, og etter ei stund treng han å kopla frå. Stillheit og avstand er for dei ikkje ein luksus, men eit reelt biologisk behov som kan samanliknast med søvn eller kvile etter fysisk anstrenging.

Denne følsemda er inga svakheit. Tvert imot — takka vera henne registrerer desse menneska lettare nyansar i andres kjensler, subtile stemningsskift og detaljar i omgjevnadene. Nevrologar frå Harvard University har funne at hjernen hos høgt sensitive individ viser auka aktivitet i dei områda som er ansvarlege for kjenslemessig bearbeiding og oppfatting av fine stimuli.

I praksis tyder det at medan nokre menneske kan tilbringa ein heil kveld på ein støyande fest og deretter gå på afterparty, vil høgt sensitive individ etter to timar med intenst sosialt samvær primært lengta etter eit roleg soverom, dempa belysning og kanskje ein kopp kamillete.

Kva eigenskapar kjenneteiknar menneske som føretrekkjer aleinetid

Menneske som elskar einsemd, viser fleire karakteristiske trekk som skil dei frå dei som treng konstant selskap. Forskarar har identifisert desse tilbakevendande åtferdsmønstra:

  • låg toleranse for overflatiske kontaktar og samtalar utan reelt innhald
  • sterk kjenslemessig sjølvstende og lågare behov for ekstern stadfesting av eigen verdi
  • tilbøyelegheit til djup refleksjon og analyse av situasjonar før handling
  • kreativitet som vert styrka av timar tilbrakt i stille omgjevnader
  • klåre grenser og evne til å seia «nei» utan skjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkjkj

    Author

    • En av Norges mest kjente personligheter, hun startet som treningsblogger, men utviklet seg raskt til en fullverdig livsstilsinfluenser. Hun har fire barn, så innholdet hennes er en skattekiste av tips om hvordan man sjonglerer alt fra sunn matlaging til å organisere familielivet. Hun er også programleder for sitt eget realityshow og gir ut bøker.

Scroll to Top