Jiří Langmajer: Rollene slukte meg, og livet med meg var uuthaldande. Men så kom den andre sjansen
Jiří Langmajer reknast mellom dei mest respekterte tsjekkiske skodespelararane i generasjonen sin. Den heidra Thálie-prisvinaren har nettopp runda eit stort livsjubileum – seksti år – og har i den samanhengen tala ope om kva skodespelargjerningen har kosta han gjennom åra.
Rollene som fortærte han innanifrå
Langmajer nøler ikkje med å innrømme at grensa mellom han sjølv og figurane han gav liv til, til tider var påfallande tynn. Rollene fortærte han innanifrå – og det kunne folk i den nære omgangskrinsen hans kjenna på kroppen. Å leva side om side med han i slike periodar skal ha vore langt ifrå enkelt.
„Figurane åt meg opp, og ein kunne ikkje halda ut å bu saman med meg,» skildrar skodespelaren utan omsvøp. Denne openheita slår desto sterkare fordi ho kjem frå ein mann som nyt brei beundring for skodespelarprestasjonane sine. Bak fasaden av suksess låg personlege kostnader som ålmenta sjeldan får innblikk i.
Den andre sjansen som endra alt
Trass i alle dei tunge periodane valde Langmajer å ikkje stå stille. Han fekk ein andre sjanse – og greidde å gripa han fullt ut. Han definerer seg sjølv med ei klarheit og overtyding som ikkje gjev rom for tvil.
„Eg er skodespelar, eg er ei utøvande kraft,» seier han med ein ro som ikkje inviterer til diskusjon. Denne sjølvforståinga er ikkje eit uttrykk for ego, men eit vitnemål om eit djupt og ufråvikeleg tilhøve til det handverket han har vigd heile det yrkesmessige livet sitt.
Seks tiår fylt med forvandlingar
Seksti-årsdagen er for Langmajer ein høve til å sjå attende – ikkje til å ta pause. Bak han ligg dusinvis av uforgløymelege teater- og filmroller, Thálie-prisen og eit ry som ein tolkar som legg eit stykke av seg sjølv i kvar einaste figur.
Historia hans er eit prov på at eineståande kunst har sin pris – og at motet til å konfrontera sine eigne skuggar kanskje er den aller største skodespelarprestasjon av dei alle.
