Varemerking som livsstil
I den moderne verda er personleg merkevarebygging alt – særleg for dei som har bygd ein karriere på eit gjenkjenneleg namn. Men når kryssar denne besetninga grensa til noko langt meir desperat?
Eit monument over seg sjølv
Donald Trump har i tiår sett namnet sitt på luksusbygningar verda over. Den andre perioden hans i Det kvite huset er likevel prega av ein heilt ny og intensivert brandingoffensiv. Dette inkluderer forsøk på å få ansiktet sitt trykt på ein ny 250 US-dollar-setel, samt omnamning av Kennedy Center.
Den demokratiske senatoren Jon Ossoff gjekk hardt ut mot denne åtferda under ein tale i Atlanta. Han hevda at brandingkampanjen er eit febrilsk forsøk på å sikre seg eit ettermæle.
«Han prøver å setje ansiktet sitt på pengane, ser du det?» sa Ossoff. «Han byggjer eit monument over seg sjølv.»
Ein nasjonal skam
Ossoff fortalde publikum at presidentens brandingmani spring ut av ein djup frykt for å bli gløymd av historia.
«Men sjå, Atlanta, han gjer desse tinga no fordi ingen vil ære han når han er borte – fordi han er ein mislukka president og ein nasjonal skam,» sa Ossoff.
Samstundes kom eit markant slag mot brandingkampanjen frå ein føderal dommar. Retten påla at Trumps namn skulle fjernast frå Kennedy Center innan 14 dagar, med grunngiving om at styret ikkje einsidig kunne endre identiteten til staden.
«Dei grunnleggjande vedtektene til Kennedy Center gjer det krystallklart at senteret skal berast etter president Kennedy, og at det ikkje kan bere noko anna formelt namn eller offentleg minnesmerke basert på ei einsidig avgjerd frå styret,» fastslo dommaren.
Landet Ingenstads
Namnet heng framleis på bygningen førebels, og det har fått fleire sinte kunstnarar til å avlyse komande framsyningar i protest.
Retsnederlaget utløyste raskt eit rasande innlegg frå presidenten på Truth Social.
Trump kritiserte avgjerda skarpt og trua med å trekkje seg heilt ut. «Viss eg ikkje er fri til å gjere det eg gjer betre enn nokon annan – å gjenreise denne institusjonen fysisk, økonomisk og kunstnarleg – har eg ingen interesse av å halde fram med det som berre kan vere ei håplaus reise inn i ‘NEVER NEVER LAND’,» skreiv han.
