Frå billeg bybil til eksklusiv minilimousin
Dei fleste koplar Renault Twingo til rimleg og tilgjengeleg bytransport. Nettopp difor er det så overraskande at det finst ein versjon skapt i luksuslimousinanes ånd – og at han i dag oppnår prisar på nivå med ettertrakta samlarobjekt.
Det franske atelieret Carrosserie Lecoq tok midt på 1990-talet ein av datidens billegaste bybilane og bygde han om for hand til ein eksklusiv minilimousin med interiør av lêr og tre. Resultatet var noko nesten ingen bilentuasistar hadde høyrt om – heilt til no.
Slik vart ein billeg bybil gjort om til ei lita limousin
Prosjektet starta med ein tilsynelatande vanvittig idé. Carrosserie Lecoq valde første generasjon av Renault Twingo som utgangspunkt og behandla han som grunnlag for ein liten luksusbil. I serieversionen var Twingo enkel, fargerik og sjarmerende i sin beskeidenheit – med store vindauge, ei forskyvbar baksetebenk og ein pris som gav mange familiar tilgang til nybilmarknaden.
Atelieret snudde dette biletet heilt på hovudet. Dei demonterte bilen og bygde han opp att med fokus på kabineoppleving og utsjånad, medan mekanikken i stor grad forblei seriell. Målet var ikkje sportslighet, men prestisje og atmosfæren frå ei lita limousin. Den enkle bybilen vart til eit eksklusivt objekt med interiør av lêr og tre, produsert i nokre titals nummererte eksemplar.
Twingo Lecoq – detaljane som gjer skilnaden
Det som fangar merksemda først, er karosseriet. I staden for den einsarta lakken frå Renault-forhandlarane fekk Twingo Lecoq ei tofargelakkering inspirert av tidlegare tiders luksuslimousinar. Øvre og nedre del av karosseriet hadde ulike fargar, noko som visuelt forfinerte silhuetten på den vesle byboksen.
I tillegg kom individuelle hjul, nøye tilpassa karosserieelement og diskrete, men gjennomtenkte stilistiske detaljar. På avstand såg bilen framleis ut som ein Twingo – men på nærmare hald var det tydeleg at det dreidde seg om ein slags miniatyrmodell av ei stor limousin frå svunne tiår.
Det eigentlege sjokket kom når ein opna døra. Der seriemodellen vanlegvis baud på hard plast og enkle polstringar, møtte ein i Lecoq-versjonen atmosfæren frå ein elegant salong. Ekspertane frå atelieret visste at ekte luksus sit i detaljane ein først oppdagar når ein set seg bak rattet.
Interiøret som i ein klassisk salong
Kvart eksemplar vart laga for hand, så utføringa kunne variere litt, men grunnkonseptet forblei det same. Målet var å stige inn og gløyme at ein eigentleg sat i ein billeg bybil. Utstyret overraska sjølv dei mest krevjande kundane.
Interiøret inneheldt følgjande element:
- komplett lêrpolstring av kabinen, inkludert instrumentbrett og dørpanel
- dekorative innsatsar av lakkert tre
- element trekte med alcantara
- små handlaga detaljar uvanleg for bybilklassen
- messingplater med serienummer
- individuelle fargekombinasjonar etter kundens ønske
- nøye sydde polstringar på seta
- forkroma detaljar i klassiske limousinars ånd
Twingo Lecoq skulle ikkje endre ytinga – han skulle endre opplevinga. Føraren sat i ein liten bil, men kjende seg som i ein klassisk limousin. Kvar køyretur i byen vart til ein annan form for luksus enn den dei store tyske premiummerkane tilbaud.
Ein ekstremt avgrensa serie med offisiell godkjenning frå Renault
Trass i produsentens offisielle godkjenning kom denne luksusversjonen aldri i regulær produksjon. Anslag talar om færre enn femti eksemplar, alle nummererte. Eitt enkelt eksemplar fann til og med vegen inn i den offisielle samlinga hjå Renault Classic og dukkar opp på prestisjetunge arrangement som Rétromobile – eit klart teikn på at merket ser på prosjektet som ein interessant del av si eiga historie.
Prisane for ombygginga var imponerande allereie på 1990-talet. Sjølve ombygginga hjå Carrosserie Lecoq kosta rundt 26 000 franc, tilsvarande knapt 4 000 euro omrekna. Til samanlikning kosta ein ny Twingo i showromet dengang omlag 60 000 franc, tilsvarande ca. 9 000 til 9 500 euro.
I praksis innebar det at ein kjøpar av Twingo Lecoq betalte monaleg meir enn ein vanleg showroomkunde. Det var ikkje ein utstyrspakke, men eit fullverdig samljarprosjekt retta mot ein smal krins av klientar med forkjærleik for sjeldne gjenstandar med historie. Dei nummererte eksemplara oppnådde samljarstatus med ein gong dei forlét verkstaden.
Dagens prisar og eksemplar til sals
I dag fungerer Twingo Lecoq utelukkande som samlarbil. Eitt av dei sjeldne eksemplara dukka nyleg opp hjå det spesialiserte firmaet Motors Corner. Ifølgje skildringane har bilen rundt 45 000 kilometer, gyldig EU-kontroll og alle dei karakteristiske tilbehøyrselelementa – lêr, tre og plate med serienummer.
Det konkrete eksemplaret ber nummeret 8 på messingplata montert i interiøret. Det er eit klassisk kjenneteikn ved handbyggde bilar – nummereringa signaliserer med ein gong at det er snakk om ein avgrensa serie. Samljarar set stor pris på nettopp slike detaljar.
Eitt element kan likevel skilje vatn mellom entusiastane: girkassa. Bilen er utstyrt med eit halvautomatisk gir frå den aktuelle epoken utan tradisjonell klytsje-pedal. På 1990-talet eksperimenterte mange produsentar med slike løysingar for å lette bykøyringa. For nokon er det ein interessant spesialitet frå perioden – for andre ein potensiell kjelde til uventa utgifter og uvanleg kjøreåtferd.
På samljarmarknaden oppnår Twingo Lecoq prisar på 20 000 til 25 000 euro – mange gonger meir enn ein vanleg første generasjons Twingo. Til samanlikning kostar standardeksemplar av Twingo I ofte berre nokre tusen euro, og gjerne endå mindre i middelmådig stand. Skilnaden skuldast i hovudsak prosjektets unikheit, den handverksmessige utføinga og det enkle faktum at desse bilane er ytterst sjeldne.
Kvifor betalar nokon så mykje for ein luksus-Twingo
For ein moderne bilist kan det verke absurd å betale eit beløp tilsvarande ein ny velutrustta hybridbybil for ein liten bil frå for tretti år sidan. Samljarar ser det annleis. I deira auge er Twingo Lecoq ikkje berre «billeg base pluss lêr», men eit fragment av 1990-talets automobilkulturelle historie.
Carrosserie Lecoq arbeidde i årevis med klassiske luksusbilane – mellom anna Bugatti Type 57 – og signaturen deira i bilens dokumentasjon fungerer som eit ekthetssertifikat. Kombinasjonen av eit slikt namn med ein ekstremt populær massemodell skapar nettopp den effekten samljarar elskar: noko velkjent og samstundes ekstremt nisjeorientert. Forskarar på bilmarknaden stadfester ein aukande interesse for youngtimerar frå 1990-talet.
Sjølve konseptet er fascinerande av fleire grunnar:
- ein A-segment bybil med interiør på nivå med klassiske limousinar
- offisiell godkjenning frå produsenten, noko som skil prosjektet frå garasjeombygging
- eit ekstremt lågt tal produserte eksemplar
- tilknyting til 1990-talet, ei æra som i aukande grad trekkjer til seg youngtimerpasjonerte
I tillegg kjem den reint kjenslemessige faktoren. Mange menneske voks opp med Twingo i gatene, i reklame og utanfor supermarknader. For dei er Lecoq-versjonen som ein alternativ røyndom: «kva om min første Twingo hadde vore laga av tre og lêr?». Den slags fantasi har sin eigen verdi – særleg når ein i dag har råd til å gjere henne til røyndom.
Twingo kjem tilbake i elektrisk utgåve, men legenda lever sitt eige liv
Renault førebur parallelt ei tilbakevending for Twingo i ei heilt ny form – som ein overkommeleg elbil. Produsenten lovar ein enkel, driftsøkonomisk bil, ideell for bykøyring. Det er på mange måtar ei tilbakevending til første generasjons røter, men tilpassa den noverande elbilrøyndomen.
Denne kunngjøringa aukar berre interessa for dei sjeldne variantane frå fortida ytterlegare. Når eit modellnamn vender tilbake i media, er samljarar meir tilbøyelege til å strekke seg etter nisjevariantane frå den gongen. Twingo Lecoq kan difor ikkje berre halde på verdien sin, men jamvel auke han – dersom 1990-talsmoten og klassiske bybilane held fram med å vekse i popularitet.
Historia om denne luksusomvandlinga viser tydeleg korleis synet på små bilar har endra seg. Tidlegare skulle dei berre vere billege – i dag kan dei bere stil, medvitne val og nostalgi. For dei fleste bilistar vil ein vanleg Twingo alltid berre vere ein billeg bil frå fortida. For ein smal krins av entusiastar er Lecoq-versjonen allereie noko i nærleiken av eit firehjuls brukskunstverk – utypisk, litt vanvittig, men nettopp difor fascinerande. Det er verdt å spørje seg sjølv: kor mange liknande skattar gøymer seg i historia bak tilsynelatande heilt vanlege modellar?
